Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

Ενοχικό δίκαιο

Άρχεται η συνεδρίασις!

Το δικαστήριο αποτελείται από μισοτελειωμένα αγάλματα. Καταδίκασαν τον δημιουργό τους πριν προλάβει να τα αποτελειώσει. Ήταν ένα τυπικό παράδειγμα απόφασης, καθώς μέχρι τώρα κανείς δεν έχει αθωωθεί. Η μόνη αλήθεια είναι η ενοχή!

Κατήγοροι και συνήγοροι είναι περιττοί. Τα αγάλματα τα ξέρουν όλα, οι μαρμάρινοι νευρώνες τους έχουν αποφασίσει από την αρχή του χρόνου την τύχη του άμοιρου πλάσματος που αυτή τη στιγμή διαβάζει αυτές τις γραμμές. Γιατί, φίλε μου, ο κατηγορούμενος είσαι εσύ!

Εσύ, που περνάς μέσα από τα γεγονότα χωρίς να σε αγγίζουν, ένα πλοίο καλυμμένο με πίσσα, που ποτέ δεν θα βραχεί. Εσύ, που όταν ρωτούσες, ήταν μόνο για να δείξεις την φιλομάθειά σου, χωρίς ποτέ να δίνεις σημασία στην απάντηση. Που η κάθε σου λέξη υπέρ του άλλου είναι υπέρ του εαυτού σου, γιατί ο άλλος δεν υπάρχει μέσα στους συγκλίνοντες κατοπτρικούς φακούς σου.

Όταν ο αγώνας σου χτύπησε την πόρτα, όταν ο εαυτός σου εξοπλίστηκε για την μάχη, εσύ του έκλεψες το ξίφος και έφυγες. Όταν σου ζήτησαν να συνδράμεις στο συλλογικό όνειρο, να σπάσεις τους καθρέφτες που κλείνουν το Εγώ σου στο άπειρο, εσύ απλώς τους έβαψες κόκκινους, ένα κάλυμμα επανάστασης που δεν κρύβει την στασιμότητα του βάλτου μέσα σου.

Όμως τα αγάλματα ξέρουν. Γι αυτά λοιπόν τα εγκλήματα αδιαφορίας και απάθειας, καθώς και άλλα που δεν βλέπεις ακόμα ότι θα διαπράξεις, κρίνεσαι ένοχος. Την ποινή σου θα την αποφασίσεις εσύ. Μη βιαστείς όμως. Η ερώτηση θα τεθεί ξανά στο μέλλον, όταν τη περιμένεις λιγότερο. Το μάρμαρο αντέχει πιο πολύ από το αδύναμο μυαλό σου, αυτό έχει αποδειχθεί σε αναρίθμητες άλλες δίκες. Χρησιμοποίησε την τιμωρία σου σωστά και ίσως να βγεις όντως ζωντανός. Διαφορετικά, απλώς θα επιβιώνεις.

Hormonally imbalanced!

P.S. i) Το κοινό, με ψηφοφορία δήλωσε ρητά ότι κείμενο πρέπει να γράψει ο ra.ka.ma.hi. Καθώς όμως είμαι κατά :1) Του θεσμού της ψηφοφορίας, 2) Αυτής της ψηφοφορίας,3) Της επόμενης ψηφοφορίας, με αυτοσυνδιαμόρφωση αποφάσισα να την αγνοήσω και να δημοσιεύσω εγώ.
ii) Λευτεριά στα αγάλματα!


Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Τεθλασμένο

Eίμαι μπροστά σε μια πόρτα φτιαγμένη από μπρούντζο και ενοχές. Τα όνειρα μου σταματούν εδώ, όμως γι αυτό φταίω εγώ που φτιάχνω πόρτες. Μου λες αν την ανοίξω θα περάσω, όμως με τι κλειδί; Όλα τα κλειδιά τα έδωσα στην κοινωνία, αυτή με φτιάχνει και με ντύνει όπως θέλει, σαν μια ακριβή πάνινη κούκλα. Ή τουλάχιστον εγώ με θεωρώ ακριβό, διότι ο καθρέφτης πάντα αυξάνει την αξία μου, σαν ένας καλός πωλητής. Ως εμπόρευμα λοιπόν περνάω την πόρτα και βρίσκομαι στην γραμμή παραγωγής. Οι εργάτες, κακοπληρωμένοι, συχνά φτηνότεροι από το εμπόρευμα, δουλεύουν για να με φτιάξουν καθ εικόνα και καθ ομοίωση του πραγματικού θεού της σύγχρονης εποχής, μοντέρνοι καιροί, μοντέρνοι θεοί. Ο θεός μας είναι ένας με πολλά πρόσωπα, είναι η κατανάλωση αλλά και η παραγωγή, η φτηνή συγκίνηση και η ακριβή απάθεια, όλα όσα μισείς να αγαπάς. Πιο παράδοξος και από τα μυστήρια της ανατολής, αυτά τουλάχιστον οι μύστες τα καταλαβαίνουν μετά από χρόνια διαλογισμού, πόσες ζωές όμως πρέπει να σπαταλήσουμε για να κατανοήσουμε την υποκρισία του θεού που επιλέξαμε (ή μας επέβαλλαν, κατ' άλλους) να λατρεύουμε; Τα νέα είδωλα δεν θα γκρεμιστούν, γιατί είναι Εγώ και Αυτό και πώς θα το καταστρέψω; Τί μένει αν καταστρέψω το Εγώ; Ίσως Εσύ να ξέρεις, αγωνιώ να μάθω αλλά φοβάμαι πως ποτέ δεν θα φτάσω στο τέρμα της αναζήτησης. Αναζήτηση χωρίς νόημα μέσα σε λόγια χωρίς νόημα. Ίσως στο τέλος της παραγωγής, στον διάδρομο με τα κόκκινα χαλιά και την αυστηρή μιζέρια να καταφέρω να ξεφύγω. Το θέλω όμως; Όταν με συναντήσεις κάποια στιγμή σε ένα μπαρ με καπνούς και ασύζευκτα ηλεκτρόνια να περιφέρονται γύρω μας, θυμήσου να με ρωτήσεις. Μέχρι τότε, εις το επανειδήν σύντροφε...

Hormonally imbalanced!

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2012

Πίσω Στο Μέλλον

Βρίσκομαι σε μια μεγάλη αίθουσα. Στο κέντρο της αίθουσας, σε ένα μεγάλο κυκλικό δάπεδο ο Ιούλιος Καίσαρας και οι υπόλοιποι συγκλητικοί φορώντας άσπρους ολοκάθαρους μανδύες βγάζουνε λόγους θαρρείς και είναι το κέντρο του κόσμου. Οι φωνές τους ακούγονται πολύ πιο δυνατά από τις φωνές του όχλου που τους περικυκλώνει, ενός όχλου ρακένδυτου, ντυμένου με βρώμικα κουρέλια. Τα μέλη του όχλου απλά φωνάζουν, δεν βγάζεις νόημα τι λένε, δεν έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τα πράγματα. Κάγκελα τους χωρίζουν από τον Ιούλιο Καίσαρα και την ομάδα του και έτσι όπως χτυπιούνται και κρέμονται από αυτά μοιάζουν σαν ζώα σε κλουβιά. Αηδιασμένος από το θέαμα βγήκα έξω.

Βγαίνοντας είχα την αίσθηση ότι ούτε εκεί τα πράγματα θα είναι καλύτερα. Είναι νύχτα και οι δρόμοι άδειοι και σκοτεινοί. Καθώς περπατάω βλέπω παντού γύρω μου πουτάνες. Ξεχώρισα δύο, διάλεξα τη μία από αυτές. Πιάνουμε συζήτηση και περπατάμε. Καθώς περνάμε την πόρτα του μπουρδέλου το σκηνικό αλλάζει τελείως και ρίχνω μια φευγαλέα ματιά στην ιδανική κοινωνία. Όχι οποιαδήποτε ιδανική κοινωνία αλλά τη δική μου ιδανική κοινωνία, έτσι όπως την καθόριζε εκείνη την ώρα το μυαλό μου και που μάλλον ο καθένας θα τη φανταζόταν διαφορετική. Τουλάχιστον εκεί οι άνθρωποι ήταν ευτυχισμένοι.

grito